BOOS OP GOD (133)


De mensheid wordt geteisterd door catastrofes. Dood, bloed, tranen, armoede, onrecht, ongenadige institutionele moordpartijen op onschuldige zielen, oorlogen, genocides, corruptie, staatsgrepen, verbrande lichamen, bombardementen op ziekenhuizen en scholen, rampen met ongekend pijnlijdende burgers, liquidaties, chronische ziekten en voortdurende aanslagen op de gezondheid van gelovigen, bloedbaden, brandhaarden, massaslachtingen, hebzucht, milieurampen, verkrachtingen, zelfverrijking, wraakzucht, vernietiging van tropisch regenwoud en ongebreidelde houtkap, woestijnen die door bloed worden gekleurd.

Geen enkel land wordt gespaard, geen enkel werelddeel wordt overgeslagen: Noord- en Zuid-Amerika, Europa, Afrika, Azië, Australië. Wij, bewoners van Moeder Aarde zijn niet in staat om het tij te keren. Grote rampen volgen elkaar op, bijna altijd moet de oorzaak worden gezocht bij...de mens. En die heeft een Schepper, de bouwer van absoluut alles wat er te vinden is, een Schepper van absoluut alles, hoe gecompliceerd ook. De Maker van miljarden hemellichamen, die miljarden lichtjaren zijn verwijderd van elkaar, miljarden levende wezens op het land en in de diepe wateren, die al evenzoveel bewezen jaren bestaan, in tegenstelling tot de (naïeve) bijbelse 6000 jaar. De complexiteit van materie en leven leidt bij gelovigen verbazingwekkend genoeg niet tot de substantiële vraag: HOE heeft de Schepper dit voor elkaar gekregen? Er bestond immers vóór materie en leven niets, wat de vraag rechtvaardigt wat Zijn oorsprong is en HOE Hij tot deze megaklus is gekomen. "Hij bezit creërende macht" zonder daarbij een logisch beredeneerbare verklaring voor te geven, is even oppervlakkig en lachwekkend als dat Hij dat met een vingerknip heeft uitgevoerd. 


De creator is Hij van de totale kosmos met alles wat zich daarbinnen bevindt en afspeelt, wordt ons voorgehouden. (Roept ogenblikkelijk de vraag op: als er niets was, geen kosmos, waar bevond Hij zich dan? In een tweede kosmos, maar die was er ook niet tijdens de scheppingsdaad). Ook dus alles wat de mensheid belaagt (je bent de schepper van alles, of van niets!). Hij is niet enkel de maker en bouwer, maar ook de instandhouder en beschermer. Beschermer van zwakkeren en zieken. Bescherming tegen alle kwaad dat de mensheid bedreigt. Als Vader heb je een totaal helicopterview op het kwaad dat jouw kinderen alle geluk ontneemt (je bent de vader, of je bent dat niet). Dan moet het tijd zijn voor discipelen van de Heer, na de niet complete opsomming van gevaren hierboven, om zich af te vragen waarom er niet wordt ingegrepen. Ondanks gebeden, smeekbeden, om ziekte en dood buiten de deur te houden, om rampen te keren, om de mensheid van armoede en helse pijnen te genezen. Dagelijks smeken honderden miljoenen, tot radeloosheid gedreven mensen hun God, wenden zij zich tot de Beschermer in diepe onderdanigheid, om een helpende hand. Zieken, soms in terminale fase, kinderen die nog een bijdrage moeten leveren aan de wording van de mensheid, in onschuld geboren, zoeken hulp. Tornado's razen door gebieden waar gelovigen in vrede wonen, gebeden klinken uit alle huizen, maar intussen neemt de windkracht toe en laat zien hoe vernietigend ze is. Beperk je voor even tot de materiële schade, en de gezondheidsschade, en stel vast dat gebeden geen zoden aan de dijk zetten. De dood, hoe jong het leven ook is, voorafgegaan door ondraaglijke pijnen, slaat toe, en de Beschermer...geeft niet thuis en onttrekt zich van Zijn verantwoordelijkheden.


Rampen worden geregisseerd door God (want Veroorzaker en Alleskunner), zieken worden gestraft voor hun daden (in een vorig leven), is de verklaring van Godsvolgelingen. De mensheid wordt ernstige schade toegebracht "om ze er op te wijzen dat zij fouten hebben gemaakt", is de dooddoener van bijbelkenners. Maar waarom worden biddende ouders, die leven volgens bijbelse maatstaven, niet gehoord? De Karma-doctrine, die uitgaat van "je oogst wat je hebt gezaaid", gaat niet op: waarom kinderen, ouders, volwassenen, die geen onrecht plegen en hun leven wijden aan de leefregels van God, meedogenloos worden gestraft? Komt dit door misdrijven uit een vorig leven (waarvoor geen enkel wetenschappelijk bewijs is) en mensen geen kans krijgen om zichzelf te corrigeren? Wij zitten op een dwaalspoor, zouden gelovigen moeten vaststellen. Alleen moet dit ontnuchterend inzicht zich openbaren. Niet te bevatten, niet uit te leggen. Reden dus tot twijfel over de almacht van de Heer. Zou de afzijdigheid en onzichtbaarheid van God niet ertoe moeten leiden om Hem tot de orde te roepen? Hij kijkt voortdurend de andere kant op, weigert in te grijpen, en laat zien niet in staat te zijn om antwoord te geven op eenvoudige vragen. Hij laat zien geen minimale hoeveelheid moreel besef te hebben. Sinds mensenheugenis komt er kwelling van bovenaf. Smeekbeden brengen geen verlichting van boven. Het heeft er alle schijn van dat Hij zich heeft vervreemd van aardse hulpvragen, beste gelovigen. Als Hij vindt dat de mensen maar zelf hun "troep" moeten opruimen, een wet die bestaat sinds de schepping, kun je je afvragen hoe nuttig en noodzakelijk Zijn aanwezigheid is. Dan heeft Hij zichzelf overbodig gemaakt, zonder twijfel. Als dat zo is, wat sommigen volhouden, dat de boetedoening door de mens moet voortduren tot de dag van Zijn eindoordeel, hoe lang zullen wij moeten wachten? Twee, tweehonderd, tweeduizend generaties? Intussen sterven onschuldigen aan ziekte, dood en verderf. En intussen blijft de mythe van een almachtige God overeind, door gelovigen beschermd, wel of niet gedreven door rechtlijnige gedachten. En intussen is het lijden een permanente punt van bedreiging. 


Het is niet de insteek dat door bidden het geluk moet overwinnen, dat er sterfelijkheid als cadeau wacht, na de dood de hemel of Nirwana opengaat (een griezelige gedachte trouwens dat je met een in de hemel gekocht  mobieltje, vanuit de hemel niet kunt bellen naar nabestaanden op aarde), ziekte komt en gaat, oud worden is inherent, sterven een realiteit waarmee wij ons moeten verzoenen, maar dat een Alleskunner over alles waakt en hulp biedt als je maar tot Hem "komt", is té mooi om waar te zijn en wordt nimmer realiteit, leert de ervaring. Dat de Schepper competent is, in staat om gebeden te horen, en blijdschap te schenken, is uitermate lichtgelovig. God is niet in staat om oorlogen te stoppen, armoede uit te bannen, ziekten te genezen, dit zijn wensgedachten die enkel voor even troost geven. Gelovigen zouden bij zichzelf te rade moeten gaan: Waarom helpen de smeekbeden niet? Waarom wachten mensen in radeloosheid op God, die zich niet laat zien? Is geloof niet een primitieve en achterhaalde gedachte ? Het antwoord hierop zou schokkend moeten zijn. Het wegblijven van God die geen humanitaire interventie overweegt om zieken te hulp te schieten, Zijn besluit om crisisgebieden aan hun lot over te laten, zou tot verbijstering moeten leiden. Het vasthouden aan het idee van een hemel is overigens bedoeld om (valse) hoop te geven, om angsten te verdrijven, niet meer dan dat. Huilende Mariabeeldjes of tranen van bloed of melk  over de wangen van andere godsafbeeldingen, moet de vaart van geloof in een Opperwezen erin houden. Verzonnen verhalen over gebedsgenezing past ook dit straatje. 


De twijfels blijven: Hij is Almachtig, maar weigert ingreep. Je bidt zolang en zoveel je wilt: dood en ziekte loeren om de hoek. Gelovigen hebben veel uit te leggen. Die willen niet inzien dat God een illusie is. Zo niet: dan heb je alle reden om boos te worden. Boos op de Heer die niet luistert naar smeekbeden. Boos ook op jezelf dat je al die tijd in sprookjes hebt geloofd die jou zijn verteld. 


Manuel Sewgobind

13 november 2025